Testament n.1
 

the world as a disaster
a catalogue of phenomenal effects
these roses that belonged to you
the body of a diachrony
a mouth onto an infernal cavity

Purgatory of the Paradise
for your contemporaries
glory of the tongue
and therefore labor

I was a Gospel to my father
he was my Moses
we practiced fastening to death
and my mother was our ivy
I traversed the waters

of our lives which was in the hands
of our sisters
and brothers
yet we no longer believed in happiness
- which implicates a religious urge

oh, my daughter
set in the middle of such
pointless debate
flower on a mossy rock
my rhetorical negative
you live
since you survived

hope of those who cannot love us
and who we do not love
in this black Europe
of past boundaries

you want me never to forget
I will keep it for ever in my heart

flower, or else voice
of our times
who renounced talking
who refused listening
who gathered all her cells
and watched for days
those stormy trees behind the window
frame

sandy rose in a theatre of words
left alone
in reason and redemption.

(Erminia Passannanti)

نوشته شده توسط اثمار موسوي‌نيا در سه شنبه شانزدهم تیر 1388 |

شعر به منزله بستگی

 ارمينيا پاسانانتی

من به تو تعلق دارم

يحياي تعميد دهنده

زيرا تو ديوانه‌اي

زيرا تو مرا به لرزه

و خنده  و گريه وا مي داري

با شادي‌اي وصف‌ناپذير.

من به سپيده‌دمان برهنگي

وحشي‌ات تعلق دارم

به سنگ گورها و آب‌هاي ناپاك

آنجا كه غسل تعميدم مي‌دهي چنان‌ كه مسيح بوده باشم

آنجا كه نور بي‌اندازه شسته و آلوده مي‌نمايد.

من به تو تعلق دارم همچنان كه به مردي

كه تا ابد بر پاهايش بوسه مي‌زنم

زخمش را لمس مي‌كنم

از تنش بهره مي‌برم.

شعر در عشق ريشه دارد و

به استثمار مي‌انجامد.  

نوشته شده توسط اثمار موسوي‌نيا در سه شنبه شانزدهم تیر 1388 |