انجيل به روايت متی

 برخي منتقدان از وفاداري پير پائولو پازوليني، نويسنده‌ي ماركسيست، به متن اصلي به هنگام ترجمه‌ي انجيل به روايت متي بر پرده‌ي سينما اظهار شگفتي نموده‌اند. و آيا به راستي ميان مسيحيت و ماركسيسم، حواريون و پسران ولگرد، شعر چپ‌گراي مدني و كاتوليسم راست‌گرا ناسازگاري مطلقي وجود ندارد؟ در كمال شگفتي اخلاق‌گرايي جامعه‌اي همچون ايتاليا به تصوير كشيده مي‌شد كه تا حد كمي مذهبي و در نتيجه ناگزير از پيروي اخلاقي است، پازوليني تاكنون به طريقه‌اي خاص «رفتار كرده بود»؛ و چگونه مي‌توانست به يكباره، به روشي كاملاً متفاوت «رفتار كند» ؟

 در واقع پازوليني بيشتر به خويش وفادار مانده است؛ و از آنجا كه مسيحيت در او آن رابطه‌ي حسي و ايدئولوژيكي را ايجاد مي‌كند كه تجربه‌هاي سخت و متقابل ماركسيسم و دكادنتيسم را به هم مرتبط مي‌سازد، او نيز به روشي بسيار طبيعي، به مسيحيت وفادار مانده است. مسيحيتي، به راستي از نوع مردمي و در عين حال رهايي‌بخش، كه از سويي به او اجازه داد مشخصه‌ي انقلابي پيام مسيحايي را روشن سازد و از سويي ديگر زيبايي موجود در متن انجيل و در تفاسيري كه هنر همه‌ي دوران از آن ارائه داده را بازيابد.

در مقايسه با باج‌خور، انجيل به روايت متي پيش از هر چيز نشانگر پيشروي ترديدناپذيري است به سوي آن خشونت بالقوه و پر‌معنايي كه در اين فيلم دلمشغولي‌هاي پازوليني را مستقيماً و فوراً آشكار مي‌‌سازد. و در وهله‌ي دوم، پازوليني اين‌بار به جزئي‌ترين شكل، نشان مي‌دهد كه مي‌تواند شعر را با آن تماميت و سَبُكي يگانه كند كه در باج‌خور ابتدائي‌تر، هنوز نمي‌شد آن را آشكارا مشاهده نمود. [ادامه]  

نوشته شده توسط اثمار موسوي‌نيا در چهارشنبه نهم مرداد 1387 |